Overzee/Borstlap
HOME
No Blame Nederland
effectief tegen pesten
blader vanaf hier verder
INTRODUCTIE
CURSUSINFO
TARIEVEN
CONTACT
ERVARINGEN MET
NO BLAME
VAAK GESTELDE
VRAGEN
LINKS
Ervaring met de No Blame methode
Enkele reacties van mensen die de No Blame methode toepasten
Op veel scholen in de wereld wordt de No-Blame aanpak inmiddels gebruikt en er zijn veel enthousiaste reacties op gekomen. Inmiddels zijn daar ook rapportages uit Nederlad bij gekomen. Een aantal voorbeelden wordt hieronder weergegeven. Soms werden er kleine aanpassingen in het plan aangebracht. Dit gebeurde incidenteel omdat de methode niet voldoende duidelijk was uitgelegd, of om aan te sluiten bij de stijl van de leerkracht. Zo wordt in een hieronder beschreven geval van Julian Forsey, Paul meegenomen in de groep pesters. Dat kan, maar alleen als het slachtoffer dat zelf wil en sterk genoeg geacht kan worden om voor zichzelf te spreken.Montessorischool Tuinstad/Terbregge. - 2005 -
Hoe hebben we in schooljaar 2004-2005 gewerkt met de methode NO Blame?We zijn gestart met het organiseren van een oudercontactavond voor de ouders van de kinderen van de bovenbouwgroep. Wij wilden door te praten met de ouders de sfeer onderling binnen de groep verbeteren. Dit is heel even gelukt, maar het gedrag t.o.v. elkaar is niet goed. Na een gesprek met enkele ouders is besloten om nog een ouderavond te organiseren. Het thema op die avond is de No Blame methode.
De No Blame methode geeft leerkrachten alle vaardigheden in handen om kinderen te helpen om er zelf achter te komen hoe ze hun machtsbehoefte op een positieve manier kunnen invullen. Dat gebeurt op een manier die voor kinderen heel toegankelijk is en zonder allerlei moralistische aanwijzingen, omdat die - hoe goed bedoeld ook - vaak weerstand oproepen. Concreet betekent dit dat kinderen gestimuleerd worden om anderen te helpen in plaats van ze te pesten. Als je dat op de juiste manier doet, blijkt dat heel erg goed te kunnen en erg effectief te zijn.
Wat hebben we gedaan?
Na de thema-avond zijn we gestart met een cursus aan alle leerkrachten van de dislocatie van onze school, waar het probleem zich voordeed. Naast deze leerkrachten hebben ook de interne coaches met de training meegedaan. Het doel hiervan was feedback geven aan de leerkrachten die de gesprekken met de kinderen houden. Met de leerkracht van de bovenbouw hebben we geïnventariseerd waar de grootste problemen zaten. Het gedrag van de kinderen t.o.v. elkaar en de leerkracht kwam hierbij naar voren. Het onderwerp van het eerste gesprek was het "pesten" van de juf tijdens het vervoer met de bus van en naar de gymzaal, waarbij voortdurend vervelende opmerkingen geplaatst werden en niet naar de juf geluisterd werd.
Uitgezocht werd wie de stabiele, sociale figuren in de groep zijn. De onderbouwleerkrachten hebben in de tijd van de gesprekken de groepen overgenomen van de leerkrachten die de pestcoördinatoren waren . Ook de coach was bij dit gesprek aanwezig om later de gespreksleiders feedback te geven.Het gesprek werd gehouden met 7 kinderen.
De kinderen kwamen na het eerste gesprek met de volgende afspraken:
· Rustig praten en blijven zitten op je plaats in de bus.
· Langs het hek lopen en afstand houden van de anderen, gordel om in de bus.
· Niet praten met degene waarmee je ruzie hebt. Zelf niet gaan duwen en vragen of de anderen ook niet willen duwen. Afstand houden op de trap.
· Ik ga met de anderen afspreken dat ze niet gaan duwen.
· Rustig lopen naar de bus, rustig praten, niet duwen, rustig naar beneden lopen.
· Ik laat een ander voor als hij/zij perse voor wil. Ik loop om het hek heen, niet praten in de school, niet van plaats verwisselen.
· Ik ga niet op de andere kinderen letten.
Uit het gesprek kwam een aantal keren naar voren dat een plattegrond misschien ook een goed idee zou zijn.
Een week na het eerste gesprekje was het vervolggesprek. De kinderen gaven aan dat de busreizen nu beter gingen. Zij wilden dit ook zo houden. Een van de kinderen vroeg of de juffrouw nu gelukkiger is aan de pestcoördinators. Hier werd positief op geantwoord. Sinds die gesprekken is het busvervoer goed gegaan.
Het volgende "No Blame"gesprek ging over een jongen, die in een gesprekje aangaf, dat hij al gepest werd vanaf de eerste dag dat hij op school zat. Eerst wilde hij graag met de jongens spelen en heeft dat ook gedaan. Hij werd toen gepest door de meisjes. De jongens gingen rare dingen doen buiten, spelletjes die hij niet leuk vond. Hij gaf aan dat hij het zat was. "het houdt maar niet op! "waren zijn woorden.
Met het groepje kinderen is daarna gesproken en daaruit kwamen antwoorden zoals:
· Ik ga vragen wat hij niet wil dat ik doe en zeg hem wat ik niet leuk vind dat hij doet
· Ik ga normaal doen
· Ik ga hem niet meer pesten en hem bijv. een keer ophalen thuis
Een jongen vond het moeilijk om het in de ik-vorm te zeggen.
In het vervolggesprek werd aangegeven door de gepeste dat het nog steeds niet beter ging. Hij vertelde geen vertrouwen te hebben en wist niet goed meer wat hij moest doen. Belangrijk hierbij was ons gevoel dat de ouders geen vertrouwen hadden in het geheel en daardoor tegenwerkten.
De andere kinderen geven aan dat er ook in het gedrag van de gepeste niet veel veranderd is. Op de pestcoördinators is door de coach feedback gegeven zoals: meer vragen stellen, succes ervaring op laten doen, stiltes laten vallen na de vragen voor bedenktijd bij de kinderen. Ook werd bij deze feedback geopperd om de deskundigen van No Blame te mailen voor advies.
Na het probleem via de mail uitgelegd te hebben kregen we een duidelijk antwoord op de hulpvraag. De adviezen zoals :
· Vervroeg het tweede gesprek en bevraag kinderen individueel.
· Wees stellend en krachtig t.a.v. de aanpak en wijs ouders indien nodig ook op hun vernatwoordelijkheid.
zijn toegepast en er is ook een verbetering gekomen. Wel is de groep kinderen in de bovenbouw afgelopen jaar een "moeilijke " groep gebleven t.a.v. het gedrag.
We zitten nu in het nieuwe schooljaar en er zijn een aantal kinderen ,die vorig jaar de groep beïnvloedden, van school. Er zijn nieuwe zesde groepers bij en er heerst nu rust. Afgelopen week kwamen we er via ouders achter dat een zesde groeper gepest werd door schelden. De juffrouw heeft met de groep een poster gemaakt met regels hoe zij denken dat zij zich zouden kunnen gedragen in de ik-vorm gemaakt. Dit had een gunstige uitwerking. De gepeste heeft aangegeven, dat het veel beter ging. Wel gaf hij aan dat hij met een juffrouw "pestcoordinator"wilde praten. Vanmorgen is het eerste gesprek geweest met de gepeste en daarna met een groepje kinderen. Ook bij dit gesprek was de coach aanwezig. Al met al zijn wij blij dat we de training "No Blame" hebben gevolgd. De leerkrachten geven elkaar door de training ook veel advies en iedereen staat direct klaar om een probleem aan te pakken. Dat kan zijn door zich aan te bieden als gespreksleider of te wel om de groep even over te nemen van de collega tijdens het gesprek.
No Blame is een waardevolle aanvulling gebleken voor onze school. Onze dank hiervoor.
Agnès Visschers Baljeu
OBS Tuinstad Rotterdam
=>TOP
Het Fioretticollege. - 2004 -
Beste Saskia en Niels,Hierbij een evaluatie van de training die jullie in januari van dit jaar bij ons op school gaven.
Met vriendelijke groet,
Désirée Battjes
Dit jaar januari heeft No Blame Nederland een pilottraining No Blame aan docenten onderbouw van het Fioretticollege gegeven. Er werd toen gevraagd om een evaluatie van de resultaten van de training na een half jaar. Inmiddels is het nieuwe schooljaar weer begonnen en blikken we terug.
No Blame in de praktijk.
Op de dag van de training ontving één van de deelnemende docenten, mentor van een brugklas, een anoniem briefje van leerlingen. In het briefje werd vermeld dat een jongen uit zijn klas heel erg gepest werd. Dit was het eerste geval dat op het Fioretti met No Blame aangepakt werd.
De mentor nam de jongen apart en ging een gesprek met hem aan. De jongen gaf toe dat hij gepest werd, maar bezwoer de mentor om zijn ouders er buiten te laten. De mentor vermoedde dat de jongen ook al op de lagere school gepest was en dat hij zijn ouders niet wilde belasten. De mentor heeft de ouders erbuiten gelaten.
Uit de klas werd een groepje leerlingen uitgenodigd voor een gesprek. In deze groep bevonden zich pesters en omstanders. De verantwoordelijkheid werd neergelegd in de groep en de leerlingen deden zelf voorstellen om het probleem op te lossen. In een tweede gesprek bleek het pesten eigenlijk helemaal opgelost te zijn. De jongen werd met rust gelaten. Een half jaar later is deze jongen nog steeds gelukkig met de interventie. Hij wordt nog steeds niet (opnieuw) gepest.
In de periode vanaf de cursus tot en met de zomervakantie zijn er vier pestgevallen met No Blame aangepakt. In alle vier de gevallen bleek de methode succesvol. Om zo veel mogelijk ervaring op te doen en te leren van elkaar, waren er steeds twee docenten betrokken. Hoewel dit misschien belastend lijkt voor het slachtoffer in het eerste gesprek, bleek dit niet zo ervaren te worden.
Preventie.
Tijdens de training werd de suggestie van een schoolbrede campagne aan de hand gedaan. De school en de omgeving zouden in zo'n campagne betrokken moeten worden. Door het vergroten van 'awareness' ten aanzien van pesten en het stellen van de norm dat pesten niet goed is, kan pesten voorkomen worden.
Het Fioretticollege heeft geen stappen ondernomen in de richting van een schoolbrede No Blame campagne. De behoefte hiertoe werd niet gevoeld omdat er reeds op andere manieren aandacht aan 'pesten' wordt geschonken. In de brugklas wordt al aandacht besteed aan pesten door het pestprotocol en programmaonderdelen van het mentor-uur. Elke brugklasleerling tekent in de eerste week op school een protocol waarin hij zich tegen pesten verklaart. Daarnaast wordt er in mentorlessen gewerkt aan een positieve houding binnen de groep.
Kortom.
De docenten die tot nu toe gewerkt hebben met de methode zijn enthousiast. Ze blijkt goed te werken. Graag wil het Fioretticollege meer docenten kennis laten maken met No Blame en leeft er de wens tot verdieping van kennis van deze manier van werken. Verder heeft ook een derde klas aangegeven er meer over te willen weten.
=>TOP
Het Fioretticollege. - 2005 -
Beste Saskia en Niels,Zoals ik met jullie afgesproken heb, stuur ik hierbij de verslagen van mijn collega’s over hun ervaringen na de vervolg (pilot)training No Blame in april 2005 op het Fioretticollege in Lisse. Uit de verslagen blijkt duidelijk dat het werken met de methode No Blame nog steeds succesvol verloopt.
De conclusie is van Wilma Verdonkschot, afdelingsleider.
1.Verslag Frank van der Kroft, docent lichamelijke opvoeding:
Jan uit 2 havo werd door mij na en gymles huilend aangetroffen bij de kleedkamers. Toen ik hem gevraagd had wat er was gebeurd vertelde hij dat hij in de bak met gevonden voorwerpen was gestopt door 2 jongens uit de klas. Toen ik vroeg of dit een incident was vertelde hij dat hij wel vaker werd gepest zonder dat daar aanleiding toe was. Ik heb hem toen het verhaaltje “no blame” voorgelegd en hem gevraagd of ik daar eens mee mocht experimenteren. Het zou mijn 1e keer worden. Jan ging akkoord en ik heb zijn verhaal op papier gezet.
Diezelfde week heb ik 6 leerlingen uit zijn klas (waaronder de 2 pesters, en 2 leerlingen uit de klas waarvan ik wist dat ze en stevige positieve invloed hadden in die klas) uitgenodigd na het 7 e uur met mij te komen praten. Ze waren heel nieuwsgierig, maar ik heb ze niet verteld waar het om draaide.
Die middag heb ik ze het geval voorgelegd en verteld dat hij zich diep ongelukkig voelde en of wij misschien en oplossing konden verzinnen.
Al pratend en sturend kwamen er 3 afspraken op papier.
1) Jan zou niet meer worden getreiterd zowel lich. als verbaal, en we spreken elkaar daar ook op aan
2) We informeren naar hem, en zeggen hem goedemorgen etc.
3) Over 4 weken komen we weer bij elkaar om te kijken wat het heeft opgeleverd.
Aanvankelijk was de groep van 6 heel verbaasd dat zoiets speelde in de klas. Reden temeer dus om sluimerend pestgedrag meteen de kop in te drukken. Want wat door de één afgedaan wordt als en lolletje (“moet kunnen’) wordt door de ander soms als heel onprettig ervaren.
Na 2 weken sprak ik Jan en die was hel erg opgelucht.Hij was sindsdien niet meer gepest en zat en stuk lekkerder in z’n vel. Wel bleef hij voorzichtig en op z’n hoede, bang dat het pestgedrag zou terugkomen. Met de 6 had ik na 4 weken en gesprek en die konden allemaal beamen dat ze zich aan de regels hadden gehouden.
Wat Jan betreft is het pestgedrag nu van de baan en dat is toch uiteindelijk waar het om te doen was.
Kortom: Voor mij en goede ervaring, en prima positieve ervaring met NO BLAME !!
2. Verslag Brigitte Boot, docente lichamelijke opvoeding, mentor van een 2 vwo-klas en coördinator van de 2e klassen havo/vwo
Vorig jaar heb ik samen met Desirée no blame toegepast in het geval van Aisja, een meisje, dat eigenlijk al sinds dag één niet goed in de groep ligt en daar zelf een behoorlijke rol in speelt. Daar hebben we de nodige stappen in ondernomen, maar daarnaast moesten wij er natuurlijk voor zorgen, dat haar situatie in de klas weer enigszins prettig zou worden.
In een moeizaam gesprek met Aisha hebben we aangehoord, wat zich voordeed en hoe zij hierop reageerde. Wat bleek, was dat zij een leerling had gezegd, dat ze liever dood wilde. Het ging om het samenwerken voor een opdracht voor geschiedenis. De docent had eerst de leerlingen zelf de duo-groepjes laten maken. Toen bleek, dat Aisha (voor de zoveelste keer) alleen bleef en daar sneu en zielig op reageerde, besloot de docent de groepjes zelf te maken. Dit stuitte weer op verzet van de klas, omdat Aisha het voor hen zou hebben verpest.
Aisha ziet zelf haar rol hier niet duidelijk en daarom zijn persoonlijke stappen voor haar ondernomen. De klas echter had wéér last van haar. We hebben toen zes heel verschillende leerlingen bij elkaar geroepen. Een haaibaai, een sociale meid, een verlegen meid, een meeloper en nog twee meiden, die zeker bereid zouden zijn mee te denken. Op een middag hebben we ze uitgenodigd, zonder dat ze wisten, wat het onderwerp was. Wél wisten ze, dat het belangrijk was en dat we hun inzet nodig hadden.
In het gesprek bleek al duidelijk, dat er van alles aan de hand was en dat er vooral heel veel aan Aisha lag. Ook begrepen ze, dat we hier niet bij elkaar zaten, om over Aisha te praten, maar om te kijken naar wat zij individueel konden doen of betekenen om het Aisha meer naar haar zin te maken. Want dat Aisha er last van had en zich ongelukkig voelde, dat konden zij ook wel zien. Tot helpen waren zij zeker bereid. De een zou vragen, of ze een keer mee wilde naar het dorp in een tussenuur, de ander zou haar met rust laten en links laten liggen. Weer een ander (meerderen) zou(den) haar goedemorgen zeggen en haar betrekken bij meidendingen (haar betrekken bij kletsen over sieraden, kleding en jongens). Ook zouden ze stuk voor stuk op een opbouwende manier aangeven, wanneer Aisha iets zou doen, wat ze niet prettig vonden. En daarbij zouden ze aangeven, hoe het wel of ook zou kunnen.
Die middag hebben we duidelijke afspraken gemaakt, waarop we na twee weken zouden terugkomen.
Bij de evaluatie bleek, dat die meiden hun best hadden gedaan en dat het soms wel wat beter ging. Zij zeggen ook, dat Aisha een meisje blijft met rare kanten en dat die kanten soms echt heel vervelend zijn. Ze bleven er tegen aan lopen, dat Aisha iemand is, die moeizaam iets van een ander aanneemt ook al creëert het een vervelende situatie. Dat leren heeft tijd nodig en die weg gaat gepaard met een professionele aanpak.
No blame is een goede manier om dit meisje en haar klasgenoten iedere keer weer een impuls te geven, om het anders te doen en je voor de ander in te zetten.
De ervaring is hoe dan ook positief en constructief. In ‘gewone’ pestgevallen is er een grote kans van slagen en leren alle partijen iets. Alle leerlingen voelen zich overigens erg serieus genomen en waarderen het, dat zij worden aangesproken op hun verantwoordelijkheid.
Conclusie.
Zeer waardevolle methode. Steeds meer docenten beschikken over de benodigde competenties.
Via de z.g. olievlekwerking willen wij hiermee doorgaan.
Voor afspraken verwijs ik naar de contacten met de 3e klassen.
Met vriendelijke groet,
W. Verdonkschot,
afdelingsleider.
NB: in verband met de privacy zijn de namen van leerlingen gefingeerd.
=>TOP
Pieter Zandt scholengemeenschap. - 2004 -
Ervaringen van de werkgroep pesten.We vonden het een fijne cursus. Ook waren onze eerste eigen ervaringen met deze methode positief. We besloten de methode dit cursusjaar uit te proberen en aan het einde de no blame te evalueren. Vanwege de eerste positieve ervaringen hebben we de nevenvestigingen erbij betrokken en zij hebben in mei deze cursus gevolgd.
De uitvoering van de no blame gebeurde in het begin met twee personen uit de werkgroep, daarna deden we het zelfstandig. Verbluffend waren de resultaten. Leerlingen, zelfs de grootste pester, droegen vaak heel goede ideeën aan met als gevolg dat de gepeste zich prettiger ging voelen. Het pesten stopte. We hebben in dat cursusjaar 8 keer de no blame uitgevoerd. Bij een geval moest de no blame herhaald worden. De uitvoering was succesvol zodat we geen verdere maatregelen hoefden te nemen.
Communicatie naar andere docenten.
In mei 2004 hebben we de docenten van de 1e en 2e klassen ons protocol voorgelegd en de plaats van de no blame methode hierin. Ook hebben we een aantal stukjes uit de film van no blame laten zien. De collega's waren positief over deze methode. We hebben hen uitgelegd dat we het fijn zouden vinden wanneer ze volgend cursusjaar zelf deze methode gaan uitvoeren. De bedoeling is dan dat de eerste keren de uitvoering samen met een lid van de werkgroep wordt gedaan. De docenten stonden er positief tegenover. Ze gaven wel aan dat ze geschoold wilden worden in gespreksvaardigheden. Het trainen in gespreksvaardigheden zal worden meegenomen in de mentorentraining.
Evaluatie aan einde schooljaar 2003/2004.
We kwamen tot de conclusie dat we graag door wilden gaan met deze positieve methode. Het was zaak in het volgende schooljaar ook de andere docenten uit andere leerjaren kennis te laten maken met deze methode. We vonden het noodzakelijk dat de no blame methode werd opgenomen in het handboek " pesten" dat volgend schooljaar zou worden uitgedeeld.
Situatie schooljaar 2004/2005 hoofdvestiging Kampen.
Momenteel zijn er dit schooljaar al 10 pestgevallen via de no blame methode succesvol opgelost. De gevallen worden in een database bijgehouden. Dit gebeurt ook op de nevenvestigingen. Het handboek "pesten" is ook aan de meeste docenten uitgedeeld met daarin een beschrijving van de no blame. Dit schooljaar dient de uitvoering van de no blame methode geleidelijk door de mentoren overgenomen te worden. Dit geldt voor de mentoren in de meeste teams, behalve voor 3,4,5,6 HAVO/VWO. Hier moeten we eerst een bewustwordingsproces rondom het onderwerp pesten in gang zetten. De methode zal voor de betreffende docenten/mentoren nog een keer uitgelegd moeten worden en tevens geoefend moeten worden zodat we het pesten schoolbreed via de no blame aan kunnen pakken.
M. Beekman.
Hier volgen de ervaringen van de no blame methode op de nevenvestigingen van de Pieter Zandt.
Nevenvestiging Urk;
Vorig schooljaar is de no blame methode 2 keer uitgevoerd, dit schooljaar (2004/2005) 1 keer. Bij een geval is de methode herhaald. Het bleef oppassen en men moest erg op zijn hoede blijven. Bij de andere 2 gevallen waren de resultaten positief.
De methode werd uitgevoerd door een lid van het leerlinghulpteam (soort vertrouwenspersoon) die de cursus no blame had gevolgd. Hij vond de methode positief en prettig, no blame heeft iets heel moois. Hij deed de volgende uitspraak: " Bij de uitvoering van de no blame methode is het de kunst om zo'n groep te mobiliseren en ze erin te laten geloven wat je zegt." Hij had een kleine kanttekening m.b.t. toepassen van no blame bij LWO - klassen. Hij vroeg zich af of de methode zou werken. In een bepaald geval hebben ze getwijfeld de methode toe te passen en uiteindelijk toch gekozen voor de straffende methode. Maar de betreffende collega wil het zeker een keer proberen.
Nevenvestiging Staphorst.
In Staphorst werd de no blame ook uitgevoerd door een lid van het leerlinghulpteam en door een andere collega. Vorig schooljaar werd de methode 1 keer uitgevoerd, dit jaar 2 keer. Alle gevallen waren succesvol. De betreffende collega's gaven aan dat ze vooraf dachten dat het niet wat zou worden, maar de resultaten waren boven verwachting. Ook hier wordt de methode positief ervaren en wordt de methode helder gevonden.
Komende periode zal worden nagedacht hoe op alle vestigingen de mentoren kunnen worden gemobiliseerd om de methode uit te gaan oefenen.
=>TOP
Verslag basisschool Combinatie 70 inzet No Blame schooljaar 2005-2006
We leerden de methode No Blame kennen op een studiedag voorjaar 2005. De methode werd gepresenteerd als een andere manier om met pesten om te gaan. Het uitgangspunt: 'pesten bestaat, maar je kunt er iets aan doen', sprak ons aan. Het geeft een reëel beeld over hoe de wereld in elkaar zit, zo ook de wereld op school.
We kunnen niet altijd voorkomen dat leerlingen worden gepest; we kunnen wel erkennen dat het gebeurt en vervolgens leerlingen en ouders onze hulp en ondersteuning bieden. We werken preventief door te zorgen voor een goed pedagogisch klimaat, duidelijke schoolregels en toezien op het naleven daarvan.
Het volgen van de studiedag No Blame met het hele team was een succes. De inhoud van de methode is logisch en getuigt van het gebruiken van 'gewoon' gezond verstand. Iedere collega zag hier de meerwaarde van in, ondanks de aarzelingen over de gespreksvaardigheden die je als begeleider moet hebben.
Op onze school zijn veel allochtone leerlingen maar we zien daarin geen bezwaren. Pesten heeft geen kleur en onze leerlingen blijken net zo goed in staat om hun verantwoording te nemen voor zichzelf en medeleerlingen.
Als vervolg op de training met het hele team kreeg een kleine groep leerkrachten de taak om de vaardigheden als kernteam in te oefenen. Ze deden rollenspellen, legden het vast op videotape en bespraken wat ze zagen. Ze merkten dat ze het niet eenvoudig vinden om los te komen van de traditionele reacties; We zijn gewend te (ver-)oordelen, onze eigen mening te geven, afspraken te maken en consequenties te stellen. Daarom hebben we besloten het eerste jaar alle No Blame-gevallen in tweetallen aan te nemen. Dat geeft ons de gelegenheid elkaar bij te sturen en/of te corrigeren.
-
Opbrengsten oefenen in rollenspellen:
- Ga mee in de emotie als het kind niet toegankelijk is.
- Niet te snel op feiten ingaan; eerst op emotie.
- Als een kind blokkeert, stop dan en ga later verder.
- Geef indien wenselijk gelegenheid tot het maken van een tekening het schrijven van iets.
- Spiegel de woorden van en kind.
- Noem No Blame en refereer aan de introductie in de klas.
- Als een kind bang is voor “terug pakken”, eerst over gevoel laten praten en pas later namen laten noemen.
- Zorg dat je zelf rustig bent en de tijd hebt voor het gesprek.
- Na afloop het kind de gelegenheid geven stoom af te blazen: bewegen, tekenen, schrijven.
- Het begin is erg belangrijk: hoe gaat het met je? Duidelijkheid over waarom je wil praten en wat je ermee beoogt.
Gesprek met groep: - rustig zijn en vasthoudend.
- houd het doel steeds voor ogen en blijf sturen.
- een openingsvraag kan zijn: “Waarom denk je dat je hier zit?”
- mededeling dat er geen straf wordt gegeven belangrijk.
- het gaat om goede ideeën tot oplossing van de kinderen, niet om afspraken over oplossingen.
- elk serieus bedoeld plan/voornemen wordt gewaardeerd.
- Maak jezelf en je uitspraken niet kleiner dan nodig is als kinderen bijv. niet gelijk met een idee komen.
- Eis aandacht en respect tijdens het gesprek.
Algemene evaluatiepunten:
Het is prettig een antwoord te hebben voor ouders die komen vertellen dat hun kind gepest wordt.
No Blame sluit goed aan bij een methode als Taakspel die we ook gebruiken, waarbij je uit gaat van positief gedrag bevestigen en negatief gedrag “negeren”.
We merken dat het met jongere kinderen wat meer aandacht vraagt; zowel de uitleg als ook de begeleiding. Dit kan enerzijds komen door het moeten wennen/ leren kennen van de werkwijze, anderzijds kan een beperkte woordenschat van leerlingen een reden zijn dat er meer uitleg nodig is.
We ervaren het als prettig om de gesprekken in 2-tallen uit te voeren.
Volgend schooljaar gaat de kerngroep verder met No Blame gesprekken De ouders zijn geïnformeerd op een ouderinformatie-avond maar dit behoeft zeker nog herhaling.
De twee casussen zijn uitgewerkt Verslag 1e No Blame casus mei 2006 – groep 4 - OBS Combinatie ‘70
vooraf
Volgens haar leerkracht voelt Hannan zich niet gelukkig op school. Ze is één van de weinige Turkse kinderen in de groep en de enige in haar groepje. Er wordt veel Marokkaans gepraat en Hannan heeft vaak het idee dat het over haar gaat.
gesprek
Frieke en Saskia, het eerste No Blame-team, nodigden Hannan uit voor een gesprek. Hannan nam geen blad voor de mond:
“Ik vind het niet leuk dat ik geplaagd word. Ze praten Marokkaans. Vooral Aise en Mohammed, ze zeggen vieze woorden over mijn moeder. Ze noemen me luizenkop en Pippi Langkous. Dan word ik kwaad (…) Ik word soms verdrietig. Ik zou wel willen slaan, maar dat doe ik niet. Slaan lost niets op. Ik zou wel willen dat ik kon toveren. Ik zou het liefst met iedereen willen spelen. (…)Aise is de beste….de beste in mij pesten. Ik wil eigenlijk op school blijven, maar ik wil weg omdat ze niet ophouden met plagen. Ze houden nooit meer op, denk ik.”
We vertelden Hannan over No Blame en ze gaf ons haar vertrouwen. In overleg met Hannans leerkracht stelden we een groep samen van twee kinderen die Hannan regelmatig pesten, twee kinderen geneigd zijn mee te lopen één vriend en een sociaalvaardig ‘neutraal’ kind.
Op weg naar het gesprek waren de kinderen nieuwsgierig. Ze probeerden te raden waar het om zou gaan. Toen hun vermoeden bevestigd werd, barstte de jongen die het meest pestte (Mohammed) uit in verklaringen en verdedigingen. We maakten de kinderen duidelijk dat het daar niet om ging en dat we hun hulp nodig hadden. We vertelden Hannans verhaal. De kinderen luisterden aandachtig. Nadat we ze hadden gevraagd wat ze zouden kunnen doen om er voor te zorgen dat Hannan weer met plezier naar school toe komt, vloog de vinger van Mohammed als eerste omhoog: “We kunnen een groot feest voor haar geven!”
We lieten merken dat we heel blij waren met dat idee en dat we dat ook zeker gingen onthouden, maar dat we nu graag plannen wilden horen die je alleen kon doen, zinnen die beginnen met het woord ik.
Sommige moesten erg diep nadenken, maar uiteindelijk bedacht iedereen een plan:
- Ik ga haar een brief sturen
- Ik ga haar een verrassing geven
- Ik bedenk met een paar meisjes een spel en vraag Hannan om mee te doen
- Ik maak een cadeautje voor haar
- Ik vraag of mijn vader Diddle-kleurplaten uit wil printen en die geef ik haar
- Ik blijf met haar spelen, zoals altijd
We hebben de plannen nog eens herhaald en bewonderd. We merkten dat we er erg voor moesten waken om de plannen niet om te zetten in afspraken. We sloten af met de woorden dat we elkaar na de vakantie weer zouden spreken en dat we heel benieuwd zijn hoe het dan met iedereen gaat.
Na twee dagen meldde de leerkracht van Hannan dat ze al veranderingen opmerkte. Ze had gezien dat Hannan heel nadrukkelijk werd uitgenodigd om mee te spelen. Een goed begin…
Drie weken later
We hebben alle betrokken kinderen apart uitgenodigd voor een gesprek. We begonnen met Hannan. Zij was blij. Ze vertelde dat het gezelliger was in de groep en dat ze niet meer gepest werd. Ze mocht weer meespelen met de andere kinderen. Haar vrienden merkten op dat ze nu ook meer met anderen speelt. Ze vonden niet dat Hannan zich anders gedroeg dan voorheen, “want ze doet altijd wel vrolijk”. Opvallend was dat alle kinderen monter en zelfverzekerd het gesprek voerden. Ze hadden stuk voor stuk iets te vertellen over hoe het nu ging. De kinderen die Hannan het meeste hadden gepest, vertelden meer over hun eigen rol in dit geheel dan de anderen. Ze zagen in dat ze grote invloed hadden gehad.
Niet alle kinderen hadden hun plan uitgevoerd, maar ze zeiden allemaal dat ze dat nog wel wilden doen. Ze hadden wel allemaal met Hannan gespeeld en dat was goed bevallen.
Bevindingen leerkrachten groep 4:
Deze merkten direct na het gesprek een grote verandering. Kinderen deden erg aardig en namen initiatief tot contact en samenspel. Het duurde wat langer door de meivakantie, we wilden de kinderen de gelegenheid geven om er op school 2 weken aan te werken. Grappig was dat de kinderen zelf aan de leerkrachten vroegen wanneer ze het nagesprek kregen.
bevindingen
Het is prettig om de gesprekken in eerste instantie met zijn 2-en te doen. We geven elkaar feedback en springen in als we dat nodig vinden. Een van ons merkte dat de ander zei aan het eind van het groepsgesprek: wat spreken we af…. Terwijl dat niet de bedoeling is. Dan breng je er toch weer iets van de volwassene in die het a.h.w. zwart op wit wil. We waren prettig verrast door de openheid van zowel het gepeste kind als de groep. Het leek direct duidelijk te zijn dat een kind dat zich niet prettig/ bang/ verdrietig voelt geholpen moet worden.
Gesprek met gepest kind:
=>TOP
OBS De Klimop
DAGVERSLAG NO-BLAME WORKSHOP 4-11-2005Goede opzet, professioneel
- duidelijke reader
- korte aandacht voor de theorie
- visualiseren m.b.v. de video
- belangrijk onderdeel is ermee oefenen, bijgestuurd worden, praktische tips, valkuilen benoemen, heel zinvol om te zien. - Kleine groepje is als prima ervaren, directe feedback en interventie.
We hebben eerst een casus geoefend over een jongetje wat gepest wordt omdat hij overal om begint te huilen. Ook de juf heeft wel eens moeite serieus te blijven of niet geïrriteerd te raken.
Twee pestkoppen worden er met name uitgehaald. Dit scenario werd heel goed uitgespeeld en voorzien van tips en bekrachtiging.
Het tweede probleem was een echt bestaand, langdurig en diepgaand conflict tussen een aantal kinderen in groep 7\8. Deze problemen speelden ook door in de wijk. Op de achtergrond speelt ook een familievete mee tussen de verschillende families.
De oefening verliep moeizaam. Het is een complex probleem en regelmatig vielen we in de valkuilen, zoals de verantwoordelijkheid naar onszelf als leerkrachten toe te trekken en toch "bevelend"of "oplossend" bezig te zijn.
Ingangspunt gesprek was: vragen aan de gepeste leerling hoe de situatie op dit moment voor haar was.(aangezien dit al zo'n twee jaar speelt). Na inventariseren hoe het kind zich voelt en wat het heeft ervaren de laatste tijd, werd toestemming gevraagd om dit met de pesters te bespreken.
Wouter Struijs en Anita Boons
(obs De Klimop, Rotterdam)
Toepassing.
Wij hebben de No Blame methode toegepast op groep 5 en 6 van onze school. In die klas zit een kind en die werd gepest. R. kwam dit zelf vertellen. Ook hadden ik en Renee (IB'er en op dinsdag groepsleerkracht voor deze groep) onze vermoedens.
Op dinsdag 18 april heeft Renee een individueel gesprek gehad met R.. Renee begon met het vertellen over de No Blame methode en probeerde R. een beetje uit te leggen hoe het in zijn werk ging. Het bleek dat hij gepest werd door twee kinderen van Groep 6. Hij moest daarom wel eens huilen in de klas en ook thuis lag hij in zijn bed vaak aan dat pesten te denken. Ook in bed moest hij dan wel eens huilen. Dit laatste mocht ik niet vertellen in het gesprek aan het zestal. We hebben ook met de ouders van R. gepraat over de No Blame methode die we toe gingen passen. Zij reageerden hier positief op.
Na het gesprek van dinsdag heb ik een zestal samengesteld met daarin de twee pesters een meeloper drie sociaal vaardige kinderen. Donderdag 20 april na schooltijd ben ik met dit zestal gaan praten. Anita was hier ook bij. Zij heeft de cursus ook gedaan en kon me helpen als het mis zou gaan.
Ik begon het gesprek te vertellen dat dat ik deze groep kinderen uit gekozen had, omdat ik deze kinderen in staat achtte om een probleem in de klas op te lossen. Ik legde de kinderen uit dat R. zich niet prettig voelde in de klas, dat hij vaak moest huilen en thuis soms niet kon slapen van de situatie op school. Vervolgens wilde ik van alle kinderen een idee horen om dit probleem uit de wereld te helpen.
Ik vond het erg moeilijk om de kinderen niet een beetje te sturen bij hun ideeën, maar gelukkig was Anita er om me te corrigeren. Bij elke idee vertelde ik natuurlijk dat ik het een prachtig idee vond. Na de ideeën legde ik uit dat we volgende week donderdag weer een gesprek zouden hebben, maar dan individueel. Tijdens het gesprek met het zestal probeerde ik alle verantwoordelijkheid bij hen te leggen. Dit vond ik erg lastig, maar het lukte wel.
Op donderdag 27 april heb ik met elk kind een individueel gesprek gehad. Alle kinderen, inclusief R. reageerden erg positief. Iedereen had geprobeerd zich aan zijn punt te houden. Iedereen had gemerkt dat R. vrolijker was dan de weken ervoor. De toepassing van de No Blame methode vond ik erg positief. Al vond ik het lastig dat er zoveel valkuilen waren, maar dat is een kwestie van goed voorbereiden en veel oefenen. En dat is voor het gesprek met het zestal ook wel gebeurd.
Wouter Struijs.
=>TOP
Edese schoolvereniging
NO BLAME CURSUSDAGEN, 19 oktober 2007, 30 november 2007.Op 19 oktober en 30 november 2007 volgde het voltallige team van de Edese Schoolvereniging en enkele voor-, tussen- en naschoolse opvangmedewerkers van Brood & Spelen de training “No Blame”.
Op de ESV werd al geëxperimenteerd met de No Blame werkwijze. De ervaringen waren positief, waarop is besloten het gehele team en BSO medewerkers te laten trainen in de omgang met No Blame. Achteraf kijken alle cursisten met een tevreden gevoel terug.
De training had een doordachte inhoud.
Kinderziektes waren allang opgelost.
De trainers stonden ver boven de stof.
Ieder ervoer de noodzaak van de training.
Mensen werden aan het denken gezet, waardoor ze het pestprobleem vanuit een andere invalshoek konden bezien.
De training was zinvol en herkenbaar.
Nadien zijn we met z’n allen aan de gang gegaan. De kinderen en de ouders kregen een informatiebulletin toegestuurd, waarin de werkwijze werd aangekondigd en uitgelegd. Bij het eerste “pestgeval” is de methode direct toegepast. Tot nog toe hebben alle interventies het gewenste effect gehad. Kinderen zijn dan ook tevreden met de werkwijze en voelen “zich serieus genomen”.
De ouders zijn blij dat op deze wijze wordt gewerkt en tonen zich tevreden. Een enkele ouder was van mening dat er vooral met andere kinderen gesproken moest worden, omdat het eigen kind “absoluut dit gedrag niet vertoont”. Uiteindelijk zijn de No Blame gesprekken met deze kinderen toch doorgegaan en konden we de ouder overtuigen dat No Blame bedreigend noch beschuldigend is en tot een goede oplossing leidt.
De trainingen hebben geleid tot een betere en structurele omgang met pesten, die naar onze mening tot een vermindering zal lijden.
Wil Fritz
=>TOP
Ichthusschool Gytsjerk
In november 2005 hebben twee van onze leerkrachten een pilottraining gevolgd bij No Blame Nederland. Eén van de voorwaarden van de pilottraining was om een evaluatie van de resultaten van de training te schrijven. We zijn inmiddels een half jaar verder en kijken nu terug.Op vrijdag 4 november 2005 hebben wij een cursusdag over de No Blame methode bijgewoond in Den Haag. Wat wij als heel positief ervaren hebben was dat de cursusgroep klein was( 6 personen). Iedereen werd ruimschoots in de gelegenheid gesteld om zijn/ haar ervaringen met pesten op school te vertellen.
De praktijkoefeningen ’s middags waren zeer waardevol. Wat wij wel jammer vonden was dat de nadruk bij het oefenen lag op de probleemscholen.Er bleef zo weinig ruimte over om veel te oefenen.
Onze ervaring is ook dat als je er echt op school wat mee wil doen, het beter is dat het hele team de cursus volgt, wij vonden het moeilijk om de opgedane kennis over te brengen.
No Blame in de praktijk
Om een goede inschatting te maken van het aantal gepeste kinderen bij ons op school, hebben we de kinderen van groep 4 t/m 8 een pestvragenlijst in laten vullen. Hierop konden ze aangeven of ze wel eens gepest werden, of dat ze zelf wel eens iemand gepest hadden.Bij groep 3 hebben we de vragenlijst mondeling afgenomen. In de praktijk blijkt wel dat groep 3 nog vrij jong is. Voor hun is het onderscheid tussen plagen en pesten heel moeilijk.
Na het lezen van alle vragenlijsten bleven er een aantal kinderen over, die aangaven dat ze wel eens gepest werden. De pestcoördinator heeft met al deze kinderen een persoonlijk gesprek gehad. Veel van deze kinderen gaven tijdens het gesprek aan dat er op dat moment geen sprake was van pesten. Het was wel eens voorgekomen, maar nu ging het goed. Deze bevindingen hebben we in een pestmap genoteerd.
Uiteindelijk bleef er één leerling over die aangaf dat hij toch gepest werd. Uit de groep waar de leerling in zit hebben we toen een aantal leerlingen uitgenodigd voor een gesprek.Hier zaten zowel pesters als omstanders bij. We hebben het probleem aan de groep uitgelegd en de kinderen kwamen met allerlei oplossingen aanzetten. Een week later bij het tweede gesprek gaf de leerling aan dat het pesten gestopt was.
Zo nu en dan komt deze leerling nog wel eens bij mij om te vertellen dat het nu goed gaat. In dit geval is de No Blame Methode succesvol geweest.
Tot nu toe zijn er verder geen pestgevallen bij ons op school bekend.
=>TOP
OBS De Draaimolen
Deel 1 verslag “No Blame” basisschool De Draaimolen, Barendrecht.Allereerst zal ik beginnen bij hoe het allemaal begonnen is, nl met de cursusdag die mijn collega en ik (Monique Willebrand en Barbara den Os) vorig jaar bij jullie hebben gevolgd.
Verrast, nieuwsgierig en een tikkeltje ongelovig (als dit echt werkt…..) kwamen wij terug van de cursusdag. Enthousiast hebben we onze directie verslag gedaan van onze ervaringen van de dag. Daarna kom je als school met zo’n 40 medewerkers in een traject van …wat willen we…wat vindt de rest enz. Toevallig hadden we kort daarop een studiedag en hebben mijn collega en ik in drie sessies die dag de collega’s geïnformeerd over “No Blame”. Daaruit volgde later de uitnodiging voor een training aan huis voor een deel van ons team.
Begin van dit schooljaar werd ik gevraagd door de juf van groep 5 omdat er een behoorlijk pestprobleem was in de groep. Mijn eerste “no blame”project was geboren!!
Groep 5 is een kleine groep, maar de samenstelling van de kinderen is niet alledaags.
Slachtoffers M. (meisje) en M. (jongen) zijn beide rustige en onopvallende kinderen. In het eerste gesprek heb ik gevraagd of ze een gezicht wilden tekenen met daarin de uitdrukking hoe ze zich op dat moment voelden. Beiden tekenden een gezichtje met een verdrietige uitdrukking.
De juf had een groepje samengesteld voor het groepsgesprek met daarin drie sociaal sterke en een meeloper. De groep reageerde zeer enthousiast en tot mijn verbazing regende het meteen goede ideeën. ( ik geef toe dat ik ze allemaal stuk voor stuk heb gecomplimenteerd, maar van sommige plannen geloofde ik geen bal)
Na een week had ik opnieuw een gesprek en de helpers waren bijna allemaal op een na aan de slag gegaan en waren hun afspraak nagekomen. Een helper had niet gedaan wat hij beloofd had, maar wel iets anders er voor in de plaats: hij had het slachtoffer met rust gelaten. Allemaal gaven ze onafhankelijk van elkaar aan dat ze het eigenlijk heel leuk en makkelijk vonden om iets aardigs te doen. De twee grootste pestkoppen zijn overigens kinderen met een bijzonder verhaal. De een is een zwaar geval van ADHD en de ander komt uit een zwak sociaal milieu. De slachtoffers gaven na die week aan wel iets gemerkt te hebben, maar overtuigden mij nog niet helemaal. Op dat moment heb ik afgesproken om na 14 dagen wederom bij elkaar te komen om bij te praten. Ik heb de slachtoffers weer een gezichtje laten tekenen en dit maal tekende een lachend gezichtje en de ander een streepje als mond, met als uitleg: niet verdrietig, maar ook niet heel blij. Voor mij toch een stapje in de goede richting. Inmiddels zijn we een paar maanden verder en gaat de voldoende tot goed. Ik geloof absoluut in “No Blame”, maar voor een kind met zwaar ADHD is het te moeilijk omdat zo’n kind natuurlijk erg impulsief is en niet beschikt over enige vorm van zelfreflectie.
Over de gehele invulling van “no blame” moeten we nog het een en ander afspreken binnen onze school, maar ik denk dat we voldoende capaciteit in huis hebben om het te kunnen.
Barbara den Os, leerkracht groep 7, basisschool De Draaimolen, Barendrecht.
Deel 2
VERSLAG VAN EEN GROEPJE JONGENS UIT GROEP 5B LEERJAAR 2005/2006.
Vorig jaar kerst werd er een jongen uit groep 5 in mijn klas gezet om even bij te komen. Ineens hoorde ik hem zachtjes huilen en mompelen "ik wil dat het ophoud". Ik ging naar M. en even bij hem gezeten. Na een kort gesprek, over wat er gebeurd was en dat hij zich erg ongelukkig voelde in de groep, hadden we samen afgesproken dat ik een gesprek met T. en een paar anderen zou hebben.
Een week later zat ik met vier jongens in mijn klas en vertelde dat M. erg ongelukkig was. Ze wisten gelijk waar het om ging. Ik wilde niet weten wat er gebeurd was, maar wat we er aan gingen doen om M. weer gelukkig te maken. Dat was even moeilijk voor ze om iets goeds te verzinnen, maar na wat tips kwamen er leuke voorstellen uit. T. nodigde M. uit om tussen de middag een keer bij hem te eten. T2. ging op het speelplein met M. tafeltennissen. R. tijdens knutselen iets samen maken. G. als M. boos is hem te laten ontspannen met wat oefeningen. Een week later had ik een gesprekje met de betrokken leerlingen: T. had M. tussen de middag meegenomen om te eten en het was supergezellig. Op school ging het beter, weinig conflicten.
In de kerstvakantie kwam M. een nachtje logeren. T2. had twee keer met M. getafeltennist. Dit ging goed, zelfs T. kwam erbij en had meegedaan zonder ruzie. R. had niet samen geknutseld, omdat er geen knutselen was geweest. G. M. was drie keer boos geweest en wilde niks met G te maken hebben. Er zijn geen oefeningen gedaan Hierna een gesprek gehad met M. M. merkte dat de sfeer anders was dan voor de gesprekken. T. was aardiger en hij had bij hem gegeten. T2 ging tafeltennissen met hem. Dit deed hem erg goed. De andere jongens bij het gesprek betrokken en afgesproken dat we allemaal lekker met vakantie gaan en als ze met elkaar buiten school speelde, dat ze ook gezellig tegen elkaar deden. Eind januari afgesproken voor het volgende gesprek.
Na een maand ging het goed tussen M. en T., er waren wel enkele conflicten geweest. Ze hadden het goed met elkaar opgelost. De leerkracht merkte verandering in hun gedrag en was er erg blij mee. We hebben nog steeds om de acht á tien weken een gesprek met elkaar. Als het voor die tijd minder gaat, komen de jongens mij halen voor een gesprek. De omgang met elkaar is positief.
Monique Willebrand leerkracht groep 4, OBS "de Draaimolen"
=>TOP
Jean Gross - onderwijs psycholoog.
Bij een bezoek aan een grote middelbare school sprak ik met een lerares die de No-Blame cursus had gevolgd en de methode toepaste. Zij had dit gedaan met een groepje van drie jongens die een andere jongen pesten en later nog met een groep meisjes. Ze had ervaren dat de aanpak erg effectief was. Vooral de jongens kwamen met veel ideeën om de situatie voor het slachtoffer te verbeteren.Zij had de stellige indruk dat het zo goed ging omdat ze zelf kalm was gebleven en omdat er kinderen bij betrokken waren die niet actief aan het pesten hadden meegedaan. "Voorheen voelde ik altijd meteen de behoefte om op de pester af te stappen en hen of haar tot de orde te roepen met de eis onmiddellijk te stoppen met pesten. Het is nu allemaal rustiger, het kan soms een dag duren voor ik de pester en het groepje bij elkaar kan krijgen en ook dat helpt om de nodige afstand te bewaren".
Jane Sleigh - docent middelbaar onderwijs.
Ik heb al vaker de No-Blame methode ingezet op school. Over het algemeen reageren de leerlingen enthousiast en zijn ze altijd bereid deel uit te maken van een "supportgroep". Wel heb ik steeds zorgvuldig opgelet dat er een goede balans zou zijn tussen pesters en toeschouwers zodat dit op de bijeenkomsten bij ieder de spanning van "op het matje geroepen te worden" kan helpen reduceren. Na uitgelegd te hebben hoe het slachtoffer zich voelt hoor ik vaak "ik heb het niet gedaan" of "ik bedoelde het niet zo". Ik gebruik deze opmerkingen om nog duidelijker te benadrukken dat het er niet om gaat schuldigen aan te wijzen, maar om naar oplossingen te zoeken. De bange en bezorgde gezichten ontspannen dan langzaam maar zeker.Ik heb gewerkt met diverse groepssamenstellingen, van één leerling tot een halve klas, dat hangt van de situatie af. Er was een keer een situatie van één jongen die een andere jongen steeds voor homo uitmaakte. Ik sprak met allebei apart en beiden stemden ermee in dat ik de ander zou vertellen hoe hij zich voelde. De twee wilden ook daarna met elkaar praten met mij erbij. Het was verrassend om te merken dat er een beschaafd en volwassen gesprek tussen hen ontstond. De twee verlieten uiteindelijk vriendschappelijk pratend de kamer nadat ze elkaar de hand hadden geschud en verontschuldigingen waren geaccepteerd.
Een ander incident betrof twee meisjes. Ik riep de halve klas bij elkaar omdat twee meisjes werden gepest om hun geloof met de daarbij behorende gedragsregels. Door deze groep te laten samenkomen, was het mogelijk om hen te vertellen hoe de meisjes zich voelden en bovendien uit te leggen waarom deze twee niet konden deelnemen aan sommige activiteiten. Het kostte de groep enige tijd om de religieuze motieven van de meisjes te begrijpen. Het niet begrijpen van doel en functie van het afwijkende gedrag van de meisjes alsmede hun onvermogen dit duidelijk te maken had voor onderstromen van irritatie en spanning gezorgd, die een vruchtbare voedingsbodem vormden voor de pesterijen.
Het No-Blame stappenplan zorgde in deze situatie zowel voor feitelijk als voor gevoelsmatig begrip, waardoor de groep een andere houding kon ontwikkelen.
Na deze bijeenkomst kwam er een meisje naar me toe die me vertelde dat ze steeds zo gespannen was. Ze vertelde dat ze al vanaf de basisschool een reputatie had als pester en dat ze gehoopt had dat deze haar niet zou achtervolgen naar de middelbare school. Ik verzekerde haar dat deze informatie niet was doorgegeven en dat ik het aan niemand bekend zou maken. Ze was gerustgesteld en vertrok opgelucht en blij over de manier waarop de situatie was opgelost.
=>TOP
Pat Firth - conrector high school.
De Ridings Highschool heeft altijd een beleid gevoerd dat erop gericht is om pesters en slachtoffers bij elkaar te brengen om zo tot oplossingen te komen. Het idee om ook omstanders hierin te betrekken ontstond na het volgen van de No-Blame training in 1991. De methode werd besproken met de docenten en er werd besloten het een kans te geven. Sommige leerkrachten meenden dat ouders meer heil zouden zien in straffen van de daders, anderen waren zelf voorstander van straf maatregelen, maar toch stemde iedereen ermee in deze aanpak op z'n minst een kans te geven.De mentoren die de methode hanteerden merkten positieve resultaten. Dick Hannaford had een leerling, Jason, een rustige, timide jongen die vaak werd gepest, mishandeld en uitgescholden door twee jongens uit zijn klas. Dick, als mentor, riep de groep bijeen, pesters en omstanders en vertelde hen over de gevoelens van Jason, die alsmaar angstiger werd en steeds vaker spijbelde. Dit werd uiteindelijk opgelost door twee bijeenkomsten in een periode van twee weken, waarin het pesten helemaal stopte. Jason voelde zich opgelucht en stopte vervolgens niespoeder in het brood van sommige omstanders (alsnog een uiting van zijn frustraties). Ook dit werd op de No-Blame manier opgelost. (Dit voorbeeld geeft aan dat het belangrijk is wel alert te blijven, ook als alles opgelost lijkt te zijn).
Russ Hawkins, mentor van klas 4, gebruikte de methode meerdere keren. Bijvoorbeeld bij een incident waarbij vier jongens kwamen klagen over vijf andere jongens die hen het leven zuur maakten met pesten: schelden, duwen en trappen zodra ze er kans toe zagen. De mentor riep de beide groepen bij elkaar, vroeg hen om hun gevoelens uit te spreken en vroeg ze wat ze vonden dat er vervolgens moest gebeuren. De slachtoffers gaven aan dat ze wilden dat het pesten stopte en de pesters gaven toe dat hun gedrag niet goed was geweest. De sterkste van de vijf (qua persoonlijkheid) stelde voor met het pesten te stoppen.
Bij een volgende ontmoeting een week later, bleek het pestgedrag totaal gestopt te zijn. Eén van de pesters had echter een ander kind uitgekozen om te pesten. Ook deze situatie werd benaderd vanuit de No-Blame aanpak en is succesvol opgelost.
Pat Firth heeft ook zelf ervaring opgedaan met de No-Blame methode. In één van die gevallen betrof het een elf jarig meisje, dat tijdens de pauze op het schoolplein een ander meisje aanviel waardoor een gevecht ontstond. Een voorbijganger melde dit. De aanvalster vertelde dat ze diverse malen door vriendinnen was geprovoceerd tot dit gevecht en eigenlijk was ze bozer op hen dan op het slachtoffer. De samenkomst met haar en haar vriendinnen maakte het mogelijk voor haar om zich hierover uit te spreken en hielp allen om hun gedrag te veranderen. Het aanvallende meisje had voorheen al een reputatie opgebouwd als pester, zowel op school als in de omgeving. De No-Blame methode zorgde ervoor dat zij haar gedrag grondig kon veranderen.
Ieder moment dat er een beroep gedaan wordt op emphatie en compassie, werkt deze methode. Het kost tijd, maar ook niet meer dan dat om alle betrokkenen te horen en hen te laten reageren. We hebben tot nu toe geen reacties van ouders gekregen, positief noch negatief en het ziet er dus naar uit dat iedereen gewoon opgelucht is.
Wat ons opviel tijdens de proefperiode was dat pesters zowel als slachtoffers vaak behoren tot de meest intelligente kinderen van hun klas. Zij kunnen vaak goed de dynamiek herkennen zoals die werkt bij pest incidenten. De omstanders en meelopers zijn vaak de minder intelligente leerlingen, die het moeilijk vinden om waardering op te brengen voor de groepsgesprekken.
Een machtsspel is een bekend en interessant fenomeen en we hopen door het gebruik van deze methode dit fenomeen beter te leren begrijpen. De reacties op deze aanpak zijn positief.
=>TOP
© maatschap overzee/borstlap
No Blame is een geregistreerd merk, het gebruik van het merk is aan strikte voorwaarden onderworpen.
Deze tekst is auteursrechtelijk beschermd. Het overnemen/gebruiken, kopiëren, of anderszins verspreiden van teksten, afbeeldingen en/of structuren van deze site of delen daarvan is niet toegestaan behoudens uitdrukkelijke schriftelijke toestemming van de uitgevers. Voor informatie kunt u contact opnemen met de Maatschap Overzee/Borstlap in Den Haag © maatschap overzee/borstlap.
© Deze Text en Figuren zijn beschermd
© 2007 maatschap overzee/borstlap
home
Fioretticollege 2004
Fioretticollege 2005
PieterZandt scholengemeenschap
Obs Tuinstad Rotterdam
OBS Combinatie 70
OBS De Klimop
Edese School Vereniging
Ichthusschool Gytsjerk
OBS De Draaimolen
reacties uit het buitenland
TOP
TOP
TOP
TOP
TOP
TOP
TOP
TOP
TOP
TOP
TOP
TOP
TOP